Vreemdgaan en overspel: een inleiding

Vreemdgaan mag niet, maar toch gebeurt het. Waarom? Je kunt er verschillende redenen voor hebben. De een wil vrij zijn, de ander raakt toevallig hopeloos verliefd op iemand anders, of misschien zie je elkaar gewoon veel te weinig.

In een goede relatie ben je eigenlijk een heel leven lang bezig om elkaar echt te leren kennen: samen maak je dingen mee die je weer met zijn tweetjes deelt, en dat zijn een hoop dingen: een ongeluk op de fiets, je eerste reis samen, de stoute spelletjes die je samen doet, of misschien een begrafenis van een dierbare.

Dat is ook de reden waarom veel mensen in hun hele leven aan een partner genoeg hebben. Toch kun je vreemdgaan volgens mij nooit helemaal uitbannen. Ze hebben het geprobeerd met kuisheidsgordels, of door polygamie te verbieden of er schande over spreken, maar het gebeurt toch.

Wat moet je er dan mee? Nou, wat ik dan altijd vraag is wat je met je partner hebt afgesproken. Heb je afgesproken om niet vreemd te gaan? Als dat het geval is, dan hoor je inderdaad niet vreemd te gaan. Er zijn natuurlijk uitzonderingen mogelijk, maar dan moet je eigenlijk wel een goede reden hebben. Als het is omdat je partner het huis alleen maar tot 17 graden in plaats van 18 graden verwarmt, dan vind ik het natuurlijk niet kunnen, maar als je je structureel aan elkaar ergert (de ander is zo’n lompe boer(in)…), kan een uitlaatklep best wat opluchting geven. Of degene waar je mee vreemdgaat genoegen neemt met een tijdelijke scharrel is natuurlijk weer een andere vraag.

Je kunt natuurlijk ook een middenweg nemen door te zeggen dat vreemdgaan OK is, zolang de ander er maar niks van merkt. Op die manier krijg je toch nog een beetje de ruimte om toch een beetje stiekem wat stoute spelletjes te proberen. Als je dicht bij elkaar woont in een hechte gemeenschap, is dit natuurlijk erg moeilijk, maar als je wat verder weg woont, wordt het al een stuk makkelijker. Het is een goede deal, maar in de praktijk toch nog erg moeilijk, want hoe laat je iemand niet merken dat je het niet met een ander doet? Bovendien loop je ook nog het risico dat je relatie een totaal andere wending gaat nemen (door stapelverliefd te worden op partner nummer twee) of dat partner nummer een het toch niet meer pikt. Je kunt dan opeens toch een hoop zekerheid van een vaste relatie verliezen!

Als je er echt geen doekjes omheen wilt winden, kun je kiezen voor een open relatie of een vrije relatie. Op die manier heb je helemaal de vrije ruimte om te doen en te laten wat je wilt. Je partner moet daar natuurlijk wel mee akkoord gaan en er moeten toch nog afspraken zijn over bijvoorbeeld hoeveel tijd je met elkaar doorbrengt.

Neem niet teveel partners aan, want vaak heb je toch niet de tijd om meerdere relaties aan te gaan, tenzij je een rentenier bent. De allergrootste nadeel is wel dat je al die partners weer net zo snel kunt kwijtraken: je biedt elkaar erg weinig zekerheid dat je elkaar trouw blijft.

Niet vreemdgaan is dus eigenlijk het makkelijkst, omdat je je helemaal geen zorgen hoeft te maken over al deze problemen die het kan meebrengen, maar ja, voor sommigen misschien weer veel te saai…

Wat ik in ieder geval niet goed vind is om vreemd te gaan alleen maar om elkaar op die manier pijn te doen. Je wint er uiteindelijk niets mee: je bent ontrouw, alleen om de ander maar te pesten? Alleen maar om wraak te nemen? Alleen omdat die ander iets slechts deed, moet jij ook slecht zijn. Nee, ik vind zoiets niet grappig. Monogamie vind ik eigenlijk de beste oplossing, maar als nood de wetten toch breekt, dan zou ik zeggen: bezint met elkaar, voor ge begint!

Leave a Comment